Dzień dobry,

Pani Beato, jeśli to nie kłopot to proszę w wolnej chwili wytłumaczyć mi:
- jak należy konserwować matero z Palo Santo
- czy powinno się smarować oliwą/masłem naczynko przed rozpoczęciem użytkowania i jeśli tak lub nie to dlaczego.

Z góry dziękuję za odpowiedź,
pozdrawiam
konrad

Patrzę na klawiaturę i płaczę. Czuję się taka zagubiona i nieszczęśliwa. ...Czytałam Pani książkę W Dżungli życia- jest wspaniała-mam w sobie taki smutek jak kiedyś Pani i nie umiem sobie z tym poradzić. Ktoś patrząc z boku na moje życie pomyślałby: sama nie wie czego chce,być może. Być może gdybym wiedziała nie pisałabym tego listu płacząc. Moje życie przypomina parę za ciasnych butów, które sprawiają ból, ale są takie piękne ,że żal je wyrzucać.

Byłam pełną energii , pomysłów, radości i życia dziewczyną. Podobno kilka osób stawiało sobie mnie jako wzór. Kiedyś....Zgubiłam się. Miałam kilka przykrych wydarzeń, które osłabiły moja wiarę w siebie. Skupiłam się na miłości. Poznałam mężczyznę. Skupiłam na nim całą swoja uwagę zapominając o tym czego pragnęłam. Wyszłam za mąż, dzień przed ślubem płacząc z żalu. Wszystko się ułoży, mówiłam sobie i jeszcze już za późno żeby się wycofać. Mijał czas a smutek pozostał. Nie było lepiej. Kłóciliśmy się o głupstwa, za każdym razem chciałam odejść.

Pakowałam rzeczy. Stałam w drzwiach i czekałam. Czekałam aż poprosi mnie bym została. Nie prosił, płakałam skamlałam i zostawałam, a potem żałowałam. I tak nie pamiętam ile razy. Wszystko wracało na stare tory. Z wyjątkiem mnie. W głębi duszy pragnęłam odejść, ale zawsze zwyciężał rozsądek. Przecież On nie jest zły! Przeciwnie jest wspaniałym człowiekiem, więc czemu myślę że to nie moje miejsce? Pociąga mnie życie, rozwój , tu tego nie mam. Nie potrafię myśleć tylko domu i pracy , której nienawidzę. Koleżanka powiedziała do mnie : zmieniłaś się, dawniej byłaś wesoła i pełna życia, teraz jakby coś w tobie umarło .Miała rację coś we mnie umiera. Nie chcę nikogo ranić, ale nie chcę również żyć w takiej pustce. Nie mamy dzieci. Nie chcę do czego jeszcze się nie przyznałam. Może to głupie, ale tęsknię za wolnością. Za tymi wszystkim rzeczami które niesie życie, a których dotąd nie poznałam. A potem myślę sobie , że to głupie przecież nie powinnam narzekać. To nic że nie mamy wspólnych pasji, że rzadko rozmawiamy więcej milczymy, że co innego jest dla nas ważne. Może tak właśnie wygląda życie, a ja kapryszę bo jestem niedojrzała(mam 28 lat).Bywają takie dni kiedy myślę ale byłaś głupia , skąd miałaś takie pomysły a potem wraca tęsknota za marzeniami, za światem który jest, którego pragnę dotknąć........ale nie chcę ranić, nie chcę krzywdzić bo otrzymałam wiele dobrego. Co mogę zrobić żeby nie czuć tej okropnej pustki i smutku? Myślałam że szczęście to miłość do mężczyzny........Może powinnam cieszyć się tym co mam i zapomnieć .

Jeśli znajdzie Pani chwile na odpowiedź- dziękuję.
Anka.

Witam!!!Pani Beato(imienniczko)zawsze chcialam do pani napisac,gdyz jestem pod ogromnym wrazeniem pani osoby i tego co pani robi.Jak tylko mam mozliwosc ogladam pani programy lub program z pani udzialem i musze sie przyznac ze coraz bardziej mnie pani fascynuje.Fascynacja z jaka pani umie przekazywac jest dla mnie czyms niesamowitym,zawsze z szeroko otwartymi oczami i uszami slucham...to co pani robi jest cudowne,godne podziwu i niestety musze przyznac ze i pozazdroszczenia.

Cale zycie musialabym ciezko pracowac zeby choc na chwile na jakis krociotki momencik znalesc sie tam gdzie pani byla lub robic ,ogladac...mam przyjaciela ktory podobnie jakpani maogramna fascynacje podrozami,umie swietnie przekazywac ma ogromna wiedze,pisze...reportaze,sprawozdania a nawet powiastki dzieciom,poezje ale coz z tego jak nie moze sie
wybic.Probowalismy w roznych wydawnictwach narazie bezzkutecznie.Jak widze jego potencjal w tym co robi to zawsze mowie ...zobacz jak Beata wytrwala w tym co robi,jak zaczynala...gdybym mogla w jakis sposob znalesc sie na spotkaniu z pani udziale bylby to cudowny prezent(jemu).

Mieszkamy w Londynie ale wiem ze odleglosc nie ma tu znaczenia wiedzac jakie pokonywala pani odleglosci,aby tylko moc posluchac i zobaczyc pania,moze poznac...to byloby cudowne przezycie i natchnienie.Pani Beatko zycze zdrowia i dalszych sukcesow,wytrwalosci.Nie licze na odpowiedz bo wyobrazam sobie ile ma pani takich ulubiencow dopisuje sie do nich,a moze kiedys zdazy sie jednak cos jak ze snu...marzenia sie spelniaja tylko trzeba wierzyc,ja zycze pani wszystkiego najlepszego.

Witam
Spadła mi na głowę Pani książka. Grawitacja, wredna pokraka, działa nawet w słonecznym Krakowie, zwłaszcza a moze przede wszystkim wtedy gdy ma się półki pękające od książek, aparatów, zdjęć, papierów i wszelkiego rodzaju rozkosznego bałaganu. Bałagan, od jakiegoś czasu się kurzy, bo magisterka, bo studia, bo milion kilkadziesiąt tysiecy małych zadań na przedwczoraj którymi zajmę się pojutrze. Zagubiłem się w świecie z betonu, z równymi chodnikami i lodówkami w których można łatwo coś upolować. Nie powiem, czasem rzuci się pleśń na zapasy przywiezione z domu, ale nie jest to adrenalina którą pamiętam. Pani książka przypomniała mi o czymś. Czytałem ją we wrześniu tamtego roku. Siedziałem na kamieniu w pobliżu Chamonix. Przyjechałem się powspinać i ciężkie wory spoczywały się pod gotową na wszystko skałą. Niestety nikt nie przyszedł, więc nie miałem nikogo aby mnie asekurował. Ciepło. Błogo. Żadnych problemów. Cisza.

Kilka dni wcześniej prawie zginąłem.
I widziałem anioły gdy wracaliśmy ze szczytu.

Miały na sobie zmrożone czerwone kurtki. Skostniałe palce wczepione w sztywną linę i czekany dziobiace zwartą pokrywę lodowca.
MtBlanc został zdobyty po wielogodzinnej walce. Dwa dni praktycznie bez snu. Mdłości od kilku godzin jakby na wysokości prawie pięciu kilometrów szalał sztorm w mojej głowie. Jeden batoni obijał się o mój żoładek i usilnie chciał zobaczyć co się dzieje na zewnątrz. Był gotowy sforsować przejście w tę lub tamtą stronę, brak mu natomiast było towarzyszy w przedsięwzięciu tak szalonego planu. Z resztą ja go rozumiem. Jestem tak samo uparty, że starałem się wleść na tę górę, mimo pogody która akurat nie chciała nam iść na rękę. I tak samo wtedy samotny. Mimo sześciu innych towarzyszy, którzy gdzieś tam ciągną się na nitce, człowiek pozostaje samotny. Ciężka, zmrożona lina wydaje się być starodwawną linią telegraficzną łączącą mnie ze światem ludzi. Niestety akurat jakieś zakłucenia były. Samotność. Własny oddech zduszony przez wysokość i wiatr. Wybałuszone oczy starające sie znaleźć jakikolwiek szczegół na białej połaci śniegu, mgły i nieba.

Po niekończącej się litani zliczanych kroków i postojów - Szczyt. W końcu. Odpoczynek. Po minucie dałbym wszystko aby biec na dół. Mróz i absolutny brak widoczności sprawia ze pozostanie na szczycie nie ma sensu. A to dopiero połowa drogi. Schodzimy.
Po zejściu do Valota nastąpiła chwila przerwy. Herbata. Drugi baton. Bo trzeba jakoś świętować.
I wtedy zerwała się burza. Odczułem znaczną różnicę pomiędzy burzą a zamiecią śnieżną. Raczej nie zobaczyłem, bo tak samo nic nie było widać. Tym razem jednak "nic" osiągnęło kolejny poziom i zagarnęło w swą otchłań ścieżkę. Grad grzmocił nas ze wszystkich stron aż miało się wrażenie że od dołu też. I skutecznie zasypywał ślady. Te własne, bo o innych nie było wspomnienia. Przypomniałem sobie wtedy o panice. Zabrałem ją ze sobą, bo co ma sama zostawać w domu, ale wtedy pierwszy raz się do mnie odezwała. Uderzeniem pioruna zagłuszyła zmysły na chwilę i pognała na dół. Ciężko powiedzieć gdzie ten dół się znajdował.

Wiadomo jednak że z lewej strony znajduje się przepaść a nad nią nawis z lodu. Jest to podstępna część lodowca, ciekawie wychylająca się poza bezpieczną i stałą część góry, majaca skłonności do obrywania się i szybowania. Przeciwnie do przyczepionego do niej turysty który po prostu spada. I się zabija. Jak kilku niemców którzy zginęli kilka dni wcześniej mniej więcej w tamtym miejscu. Innym ciekawym zjawiskiem występującym na lodowcu to szczeliny, które najwyraźniej z powodu deficytu przepaści, starają się nadrobić normę ciekawostek.

W pewnej chwili, gdy nieodpartym przeczuciem ciągnąłem wszystkich na dół, ku schoronisku, poczułem ciężar na linie. Nic nie widać. Idziemy praktycznie po omacku w kierunku który wydaje się prawdziwy. Białość wdziera się wszędzie w postaci gradu i zimno jak cholera, a tu mi jeszcze ktoś ciągnie. Okazało się ze Jerzy ma kompas i mapę. Dość przydatne, tylko że okazuje się że nagle wskazuje praktycznie prostopadły kierunek. No i tu zaczyęło już być w ogóle niefajnie. Przeczucie podpowiada że tam, to właśnie czają się przepaści. Uparłem się i mimo wszelkich logicznych przesłanek, nie dałem zmienić kierunku walki. Ruszyliśmy dalej o zacząłem się modlić o anioły. O cokolwiek na białej planszy. Tabula raza dookoła.
I nagle ich zobaczyliśmy. Właśnie w momencie gdy zastanawiałem się jaki jest numer na Gopr, Topr czy cokolwiek co oni w tych Alpach mają, zobaczyłem ich. Było ich dwóch. Kolor kurtek - śnieżno czerwony.

- Hello - krzyknąłem - we are lost. Do you know the way to the... - słowo "schoronisko" w jezyku angielskim jakoś mi się wymknęło z głowy. - To the Goutier?

Jedna z postaci podniosła rękę i wskazała kierunek z którego została teleportowana.
- Do you know the way to the peak? - odkrzyknął drugi z aniołów.

Podniosłem rękę i wskazałem kierunek z którego prawdopodobnie nadeszliśmy.

Po czym rozeszliśmy się w przeciwne strony. Po pięciu metrach ich ślady się urywały, zasypane przez grad, albo nigdy tam się nie pojawiły. Zagłębiałem się w śnieg, a nie w dywagacje na ten temat. Jakiś czas później wyszliśmy z chmury burzowej. Naszym oczom ukazał się świat i to było niesamowite uczucie.
Szczęśliwie wróciliśmy na dół. Praktycznie zasnąłem na schodach schroniska, pierwszym snem od wielu dni. Okazało się, co było przyczyną pomyłki Jerzego. Z tym kompasem to ciekawa sprawa. Tam na górze też, ku zaskoczeniu wszystkich, igła wskazała północ. Nie tarcza.
Anioły spotkaliśmy później jeszcze raz. Zeszły góry po nieudanej próbie wdarcia się na szczyt, rozkurczyły się z lodowych zbroi i przemówiły... po Polsku. W końcu też z Krakowa.

Kilka dni później, siedziałem na słonecznym kamieniu pod skałami i czytałem Pani książkę.

"Po co tam jeździsz, jeżeli tam jest tak okropnie? Cały ten strach, głód, zmęczenie, zmaganie się z własną słabością, ryzykowanie życiem (...) Po co?
Jeżdzę tam aby poczuć jak wspaniałą rzeczą jest talerz gorącego makaronu wymieszany z tunczykiem z puszki".

Jeszcze nigdy te słowa nie miały tak wiele znaczenia dla mnie. Tyle prostoty. I tyle prawdy.
Dziękuję.

Pozdrawiam i idę zrobić sobie coś do jedzenia, bo miałem napisać tylko "fajne książki Pani pisze, i dobrze ze w małym formacie mam "blondynkę", bo prawie spadła mi właśnie na głowę.
Ale mi się troche rozpisało... Pozdrawiam

Jasiek

Dzień dobry Pani Beato:)
miałam napisać do Pani już wcześniej ale jakoś mi było czasoprzestrzennie nie po drodze, no ale w koncu się zebrałam i piszę.Domyślam się, że pewnie takich maili dostaje Pani tony i to już chyba nudne jest więc się streszczę bo nie chcę tu Pani zanudzić albo doprowadzić do sytuacji, w której przy stronie 64 przyjdzie Pani ochota by potraktować mnie strzałką z kurarą;).
Kiedyś szukając jakiejś Pani książki przez internet, zupełnym przypadkiem trafiłam na wywiad w którym mówiła Pani o wszystkim co przeszła w życiu - a co mi uświadomiło,że rzeczywiście jest Pani jedną z niewielu osób które doszły do wszystkiego ciężką pracą i zmaganiem się z samym sobą oraz że mam z Panią w sumie bardzo dużo wspólnego.

Czytając to miałam wrażenie,jakby ktoś opowiadał o mnie bo znam z doświadczenia większość rzeczy o których Pani mówi-wiem jak to jest gdy się ucieka w używki,wiem czym jest anoreksja z którą zresztą mam jeszcze czasem okresowe problemy(jest Pani pierwszą osobą której o tym mówię,reszta nic nie wie),powracające myśli by ze sobą skończyć czy takie decyzje jak rzucenie studiów(czego rodzina nie może wybaczyć).Wielkie dzięki za to,co Pani robi i za udowadnianie mi i innym osobom które się totalnie pogubiły w życiu,że zawsze warto próbować o siebie walczyć,że mamy jeszcze szansę by zrobić coś konstruktywnego i odnaleźć radość która gdzieś się nam po drodze zgubiła.DZIĘKUJĘ i życzę wszystkiego dobrego:* ewa

Droga pani Beato.
Nie wiem od czego zacząć.Po prostu jest mi jakoś dziwnie i źle.Właśnie dowiedziałam się, że w wyniku orkanu Emma zginął mój znajomy, a bliski kolega mojej siostry i jej męża.To ten młody mężczyzna który uderzył samochodem w drzewo żeby uniknąć zderzenia z zerwaną częścią tira.Strasznie dziwnie się czuje.Nie bardzo wiem co ze sobą zrobić.W domu panuje dziwna atmosfera.Po co mamy się w życiu starać, walczyć skoro wystarczy podmuch wiatru i nie ma nas?Dlaczego życie jest tak ulotne?

Natomiast co do pasji to ja sama nie wiem czy mam jakąś.Bardzo chciałabym pisać książki.Mam różne pomysły ale jeszcze żadnego nie
zrealizowałam bo kiedy zaczynam pisać to mam wyrzuty sumienia że nie uczę się albo nie pisze pracy licencjackiej i w rezultacie zostawiam pisanie czegokolwiek.Na inne rzeczy nie mam odwagi ani pieniędzy.Tylko za marzenia nie muszę płacić.

Właściwie to nie wiem po co piszę tę wiadomość i nie zdziwię się jeśli pozostanie oda bez odpowiedzi.
Pozdrawiam serdecznie i podziwiam.
Ela

Witam!
Hmm piszę pani o spełnianiu marzeń. Ale wie Pani co do wszystkiego potrzeba jeszcze odrobiny szczęścia. Bo zgadzam się, swoją pracą można dużo osiągnąć, ale też i okoliczności muszą być sprzyjające, żeby różne sprawy się poukładały. A sytuacje życiowe bywają różne. Ale mimo wszystko chciałabym za parę lat powiedzieć, że niczego w życiu nie
żałowałam i być zadowolona z siebie.

Bo tak naprawdę na mojej drodze stanęło kilka osób, które mi pomogły i gdyby nie one moje życie dzisiaj niekoniecznie musiałaby wyglądać tak jak wygląda. I wie Pani co jakby nadarzyła się okazja i mogłabym komuś pomóc to chciałabym to zrobić. Przynajmniej ja tak uważam. A już dawno nie dostałam odpowiedzi na meile ale rozumiem, że na pewno ma Pani ich dużo i nawet tego nie oczekuje.Czasami po prostu lubię coś do Pani napisać.
Serdecznie pozdrawiam
Kasia

Droga Pani Beato!

Piszę do Pani, bo po wysłuchaniu dzisiejszej audycji ,,Świata wg
blondynki" pomyślałam, że tylko PAni może mnie zrozumieć. Bardzo mi
zależy na tym, aby przeczytała Pani mojego maila.
Mam na imię Magda, 16 lat i jestem na życiowym zakręcie. Mam
wrażenie, że moi rodzice, chociaż zapewniają mi wszystko, nie rozumieją
mojego myślenia i moich problemów.Twierdzą, że mam wszystko i zwyczajnie
narzekam. A ja po prostu potrzebuję pozrozmawiać z kimś tak od serca,
powiedzieć co mnie boli, co mie się nie podoba. Problem pojawia się
wtedy, gdy już zasczynam opowiadać o swoich uczuciach, a jest to trudne,
ponieważ jestem dosyć nieufną osobą i potrzebuje czasu, aby się przed
kimś otworzyć. Moja mama mówi,że nie jest w stanie mnie zrozumieć,bo mam
zbyt złożoną osobowość.
W takim razie zaczęłąm szukać recepty na szczęśliwe życie. Przeczytałam
książki Dalajlamy,poradniki typu jak być sobą i odkryć swoje wewnętrzne
bogactwo. Ale czasmi jest tak źle,że nie chce wychodzić z domu,
pokazywać się ludziom, którzy będą mnie oceniać, mój wygląd. No właśnie
mój wygląd sprawia mi największe problemy od 4 lat.

Zaczęło się od tego, że zawsze byłam najlepszą uczennicą i ni9e małąm
przyjaciół. Myślałam, że jesli bede szczuplejsza ludzie zaczną mnie
akceptować i polubią.Zaczęło się niewinnie,a skończyło na anoreksji i
wylądowałam w szpotalu  na całe wakacje 2004.
To był koszmar. Wróciłąm do normalnego życia, ale nadal nie akceptuje
swojego wyglądu, ciągle coś zmnieniam. Na zmianę chudłam i tyłam. Cały
czas byłam na jakiejś diecie, potem sobie odpuszczałam jadłam dużo i
znów się odchudzałam. Już nie dam rady! Potrzebuję stabilizacji,
otworzenia się na swoje potrzeby wynikające z mojego wewnętrznego ja.
Nie wiem jak mam jeść. Chcę być po prostu NORMALNYM człowiekiem.
Potrzebuje pomocy.
Myślę,że najlepszą terapią dla mnie są przyjaźni ludzie, którzy potrafią
słuchać i są otwarci na potrzeby drugiego człowieka. Dlatego wybrałam
Panią. Mam wielu znajmoych, ale oni nie dorośli do tego, aby rozmawiać
na tak osobiste tematy.
Byłabym bardzo szczęśliwa, jeśli zechciałaby Pani przeczytać mojego
maila i udzielić mi jakieś wskazówki na lepsze, pełniejsze życie.
Pozdrawiam serdecznie,
Magda

P.S. Jutro kupię książkę "W dżungli życia".Może dzięki niej znajdę swoje
mniejce w życiu, bo też uwielbiam podróże. Na razie byłąm w USA na
wakacjach i w CZechach na nartach.

Dzień Dobry Pani Beato!

Nazywam się Justyna, mam 15 lat i jestem pod wrażeniem Pani audycji w Radiu Zet. Są one niezmiernie ciekawe i żałuję, że trwają one tak krótko.
Niedawno mówiła Pani o życiowej pasji, która jest niezmiernie ważna w życiu każdego; która nadaje sens codziennej rutynie. Podziwiam Pani pasję, która jest dla mnie przykładem jak dążyć do celu, nie bać się wyzwań i stawiać im czoła.

Chciałabym się podzielić z Panią moim dotychczasowym zamiłowaniem, gdyż mam nadzieję, że zaciekawi ono Panią choć w małym stopniu.
Mieszkam w małym miasteczku Wilamowice koło Oświęcimia. Jest ono dość ciekawym zjawiskiem, gdyż do tej pory ludzie rozmawiają ze sobą w języku niespotykanym w Polsce. Jego brzmienie jest podobne do języków starogermańskich, a nazywa się "Wymysojeryś"- "Wilamowski". Został on zakorzeniony tutaj przez osadników z XIII w. sprowadzonych na te tereny przez księcia oświęcimskiego po najazdach tatarskich. Jego dalsza historia jest dość długa i nie będę jej tu przytaczać, ale dodam jeszcze tylko, że tym językiem można "dogadać się" z Niemcem, Holendrem i Belgiem.

Niestety, w czasie PRL-u mówienie po "Wilamowsku" między sobą, a także noszenie tradycyjnych strojów będących zlepkiem kulturowym Niemiec, Polski, a nawet Turcji, było zakazane. Osoby nie przestrzegające tego zakazu były bite i więzione. Przyczyniło się to do stopniowego wymierania tradycyjnych obrzędów, języka i strojów. Obecnie jedynie najstarsi potrafią mówić w "Wymysojeryś kuza" i mało kogo obchodzi to, że pod naszymi nosami umiera siedemsetletnia kultura.
Jedną z jej pozostałości jest obrzęd kultywowany praktycznie przez całe miasteczko w Poniedziałek Wielkanocny. Młodzieńcy przebrani w kolorowe kostiumy i maski mające ukryć tożsamość "śmierguśnika", czekają od rana na rynku by polewać dziewczyny wychodzące z kościoła. Dla dziewczyn jest wielkim dyshonorem, przejść wtedy przez rynek suchą.

Ja z moim kolegą Tymoteuszem, staramy się przywrócić dawną świetność tego starego języka , by nie zaginął on bezpowrotnie. Przynależymy do Zespołu Regionalnego, podtrzymującego tradycyjne tańce i pieśni.Za punkt honoru wyznaczyliśmy sobie naukę języka "Wymysojeryś", by ktoś mógł przekazywać wiedzę przyszłym pokoleniom. Od paru miesięcy staramy się napisać także podręcznik do jego nauki.

Nie zawsze jest nam łatwo, gdyż ze swoją pasją musimy jeszcze godzić szkołę do której musimy dojeżdżać aż do Bielska-Białej, a także inne obowiązki. Jesteśmy jednak pełni zapału i energii.

Mam nadzieję, że uda mi się zrealizować cel jaki sobie postawiłam, konsekwentnie do niego dążąc, tak jak Pani. Myślę że choć trochę udało mi się Panią zainteresować moją pasją, tak jak Pani imponuje mi swoją. Dziękuję za cierpliwość.Życzę Pani powodzenia w dalszych przedsięwzięciach.

Z najlepszymi życzeniami
Justyna