Kochana pani Beatko!
Zaczęłam pisać jakiś czas temu ale wstęp dopisałam po niedzielnym programie Świat wg blondynki. Mój list jest dowodem na to, że do pasji dochodzi się czasem nawet wbrew sobie!

Tak sobie pomyślałam, że opowiem pani o tym jak niedawno zmieniło się moje życie. Muszę zacząć od tego, że urodziłam się w mieście i zawsze byłam zadowolona, że tam mieszkam. Jako dziecko nienawidziłam wyjazdów "na łono natury", trawa kuła mnie w siedzenie a obrzydliwe pająki właziły na nogi. Potem przyszło wyzwolenie - okazało się, że mam uczulenie na pyłki traw. Wreszcie mogłam w spokoju siedzieć sobie w moim mieście. Trochę gorzej było kiedy musiałam uczestniczyć w plenerach malarskich. Pamiętam, ze na jednym z nich w piękny słoneczny dzień dostałam okropnego ataku, nie mogłam przestać kichać, cała zapuchłam a z nosa ciekło mi jak z kranu. Wtedy moi przyjaciele przytachali kawałek krawężnika znalezionego w trawie i kazali mi się mocno przytulić do betonu i pomyśleć o spalinach. Nie pamiętam czy to pomogło ale wiem, że wtedy nie znosiłam przyrody całym sercem. Z czasem ataki osłabły a z nimi moja awersja do natury. Jakieś dwa lata temu przypadkiem dowiedziałam się o istnieniu Ogrodu Rodzinnego na obrzeżu osiedla na którym mieszkam. Za namową koleżanki ale bez entuzjazmu poszłam obejrzeć działkę, która była "do wzięcia". Było to pod koniec kwietnia i naprawdę nie wiem co takiego się stało ale kiedy zobaczyłam to miejsce to poczułam, że ten kawałek ziemi musi należeć do mnie a tak naprawdę to ja już do niego należałam. Miałam ze sobą aparat i zrobiłam wtedy zdjęcie.

Sprawy załatwienia wszystkich formalności trochę trwały a i ja z powodu obowiązków nie miałam zbyt dużo czasu tak więc po raz kolejny wybrałam się na moją działkę dopiero pod koniec czerwca. Przeżyłam szok gdyż ujrzałam tam najprawdziwszą dżunglę! Ponad półtorametrowe chwasty zarastały cały teren. Okazało się, że działka leżała odłogiem przez osiem lat! Co było robić wzięłam maczetę i zaczęłam karczować dżunglę. Karczowałam ją przez całe lato, wyciągałam z ziemi sieci splątanych korzeni perzu, wracałam pół żywa wieczorem do domu a w nocy śniło mi się, że ...kopię ziemię i wyciągam korzenie!

Im dłużej pracowałam tym więcej determinacji i sił wstępowało we mnie. Urzekło mnie to, że dosłownie parę kroków od mojego bloku istnieje tak inny świat. Moje wszystkie zmysły zaczęły działać! Nie mogłam się nacieszyć zapachami (nawet chwastów wyciąganych z ziemi), śpiewem ptaków, kolorami, wszystkim co przylatywało i przychodziło do mnie. W końcu jesienią posiałam i posadziłam pierwsze rośliny. Zimą przeżywałam prawdziwą udrękę tęsknoty za tym wszystkim ale wiosną następnego roku czekało mnie najwspanialsze przeżycie - doświadczyłam radości "narodzin" flory. Poczułam się jak matka, Gaja czy jakiś boski stwórca! Nie stałam się ambitnym działkowcem i nie mam na celu wyhodowania zagonów wybujałych warzyw, wręcz przeciwnie pozwalam rosnąć nawet chwastom (oczywiście w ograniczonych ilościach bo dżungla odradza się błyskawicznie). Cieszy mnie wszystko co wyrośnie nawet jeśli jest trochę parchawe. Jestem bardzo wdzięczna współwłaścicielom ogrodu, że mają cierpliwość do moich dziwactw - w szczególności do mojego pacyfistycznego podejścia do robaków i innych szkodników. I kiedy wynosiłam z działki i układałam w kącie ogrodu wykopane z ziemi pędraki moi sąsiedzi jedynie pokręcili głowami. Wydaje mi się, że "spłynęła" na mnie mądrość - uświadomiłam sobie, że jestem częścią ekosystemu, w którym wszystko jest ważne. Właściwie spłynęło dużo mądrości bo musiałam nauczyć się mnóstwa rzeczy od pielęgnacji roślin do układania płytek (sama zrobiłam stół!).
Mój ogród jest na prawdę tajemniczy a świadczy o tym - po pierwsze: zwierzęta, które tam przychodzą - jeże, bażanty, przepiórki i lisy.

Nawet komary tną tylko w obrębie działki, za bramą znikają w czarodziejski sposób!, po drugie siła jaką mi daje - do niedawna kłopoty w pracy czy przykrości, które mnie spotykały sprawiały, że nie mogłam spać w nocy. Teraz idę do mojego ogródka, siadam w spokojnym miejscu i jestem w stanie obiektywnie pomyśleć o wszystkim i znaleźć rozwiązanie. Oczywiście nabrałam też innej siły czyli tzw tężyzny fizycznej!

Pozdrawiam serdecznie - Ada

Droga Pani Beato.
Parę dni natrafiłam na Pani książkę: „W dżungli miłości” i jednym tchem przeczytałam połowę w Empiku. Niektóre rozdziały pasowały do mnie jak ulał. Chciałam się podzielić z Panią szczególnie jednym przeżyciem. Miałam przeszło rok temu chłopaka o imieniu Patryk, który podobnie jak Pani bohater książkowy „Marcin” miał (i ma) problem z alkoholem. Początkowo tego nie zauważałam, chociaż w swojej rodzinie moi bracia są chorzy na alkoholizm. Miałam z nimi upiorne przeżycia i obiecałam sobie, że nigdy się z kimś takim nie zwiążę.

Przyszedł jednak dzień, gdy przejrzałam na oczy, że mój ukochany Patryk bardziej kocha alkohol, jakieś środki uzależniające i swoje towarzystwo niż mnie. Zabolało mnie to bardzo. Czułam się jakby mnie ktoś przestrzelił w kilku miejscach i nie mam siły się ruszyć. Wiedziałam, że nie mogę tkwić dłużej w martwym punkcie i poczuciu bezsilności. Że nie chcę kroczyć drogą, która prowadzi do niczego-na końcu jest jedynie śmierć. Odbyłam z Patrykiem poważną rozmowę. Bez kłótni, spokojnie. Oboje stwierdziliśmy, że musimy się rozstać. Do dzisiaj czasami mam poczucie winy, że mu nie pomogłam, że Go zostawiłam, gdy miał trudności. Ale naprawdę nie potrafiłam i nie potrafię  Zaproponowałam mu jedynie, że pomogę mu znaleźć jakąś grupę AA, albo terapeutę, że mogę z nim pójść razem. On twierdził, że poradzi sobie sam. Wiem, że sobie nie poradzi, bo On sam tego nie chce, nie widzi problemu, znalazł sobie w alkoholu jakąś niszę na życie, jakiś byle jaki sposób na to wszystko co otrzymał od losu (od Boga): zdrowie, rodziców, prawdziwych przyjaciół, dobre wykształcenie i pracę.

Marnuje swoje życie i ja to wiem. I nie chciałam i nie chcę zmarnować swojego życia, ani moich przyszłych dzieci. Chcę być szczęśliwa i do tego dążę. Nawet jeśli sama. Wiem, że decyzja o rozstaniu z Nim była wynikiem troski też o wspólną przyszłość, o siebie. Alkoholizm, leki to droga obłudy, zakłamania, wewnętrznej pustki…na końcu jest śmierć. To jest straszne! Modlę się za Patryka zawsze gdy rozmawiam z Bogiem. Jedyne, czego pragnę, to żeby odbił się od tego dna i rozpoczął nowe, normalne życie.
Bardzo mi pomogła Pani książka zrozumieć tę całą sytuację. Znalazłam w niej odpowiedzi takie, których szukałam od dawna. Czuję się spokojniejsza. Dziękuję Pani Beato-za mądre słowa, głębokie przemyślenia i kierowanie się w życiu dobrem. Życzę kolejnych interesujących podróży, odkrywania nieznanych zakątków, przygód, odnalezienia ciszy-tej w przyrodzie i we własnej duszy. Życzę wszystkiego dobrego!

Pozdrawiam serdecznie – Iwona

Pani Beato

przeczytałam książkę w Dżungli życia i uważam że jest fantastyczna! Znalazłam w niej mnóstwo mądrości, wysnutych z Pani doświadczeń. Są to trafne spostrzeżenia i rady dotyczące życia. Książkę podarowałam w prezencie swoim koleżankom. Uważam, że każdy dojrzewający człowiek (i nie tylko) powinien ją przeczytać.

Moje pytanie, a raczej prośba o radę (choć wiem, że nie specjalizuje się Pani w udzielaniu porad psycholigicznych ;-) jest dosyć specyficzna.

Poznałam człowieka. Gdy zaczęłam czytać o Pani, to zrozumałam natychmiast, że bardzo jesteście do siebie podobni. I to sprawiło , że odważyłam się do Pani napisać.
On jest osobą, która swojej pasji poświęciła całe swoje życie. Dzięki temu jest człowiekiem pełnym życia, żądnym przygód i adrenaliny. Nienasycony, poszukujący wrażeń. Czerpie z każdej minuty tego życia, którym został obdarzony. Tak jakby liczyła się tylko chwila obecna, jakby nie było wczoraj i jakby nie miało być jutra. Do tego ciepły i otwarty na ludzi. Optymista. Zadowolony z tego co ma i z tego czego nie ma.

Dla mnie fenomen. Takiego człowieka jeszcze nie poznałam. Jest totalnym przeciwieństwem osób spotykanych wcześniej. Zauroczył mnie. Nie myślę o wizerunku fizycznym. Od środka. Zachwycił sobą, spojrzeniem na świat, odbiorem ludzi, przemyśleniami, doświadczeniami. Całym sobą. Gdy rozmawialiśmy, czułam, że to co mówi przenika do jednego miejsca w moim sercu tak głęboko, że aż... Nie ukrywam, że człowiek ten wywarł na mnie przeogromne wrażenie, choć w uczuciach jestem raczej oszczędna i powściągliwa.

Dlatego do dziś dziękuję Bogu, że dane było mi go spotkać na mojej drodze.
Nie chciałabym żeby potraktowała Pani mój list jako zwierzenia jakiejś niedojrzałej nastolatki. Mam 28 lat i troszkę już w życiu przeszłam, choć opisywanie mojego życiorysu w tym miejscu nie byłoby przecież właściwe.

Pytanie moje jest takie: czy do takiego człowieka można jakoś dotrzeć? (analogicznie: w jaki sposób można byłoby dotrzeć do Pani?) Czy on ma uczucia takie które towarzyszą przeciętnemu człowiekowi? Czy jest totalnie pochłonięty tymi swoimi poszukiwaniami, pasjami i to one w zupełności wystarczają mu do szczęścia? Z jego opowieści wiem że jest po nieudanym związku (nie małżeńskim), którego owocem jest córeczka. Wiem, że jest dla niego bardzo ważna, że nie jest w chwili obecnej z nikim... a przynajmniej nie był, kiedy poznaliśmy się 2.5 miesiąca temu...

Pani Beato, w jaki sposób można dotrzeć do człowieka, który jest człowiekiem zupełnie nieprzeciętnym?? Pytam Pani, bo to Pani uwielbia podróżować, poznawać świat i ludzi i ośmielę się Panią nazwać właśnie osoba nieprzeciętną...

Przecież podobają mu się kobiety, ma uczucia i potrzeby. Sama mogłam się o tym przekonać, co nawiasem mówiąc było najgorszym błędem, który popełniłam: kochałam się z nim w dniu poznania. No właśnie, bo poznaliśmy się w podróży i spotkaliśmy "aż" 3 razy.
Chciałabym, żeby to było jasne. Niczego nie żałuję, ani jednej chwili z nim spędzonej... ten człowiek zupełnie się przede mną otworzył, kompletnie. Dał mi całego siebie jak na dłoni. Bez oszustw, kłamstw. Nigdy wcześniej nie znałam tak bardzo szczerej i spontanicznej osoby. Powalił mnie tym na kolana. Zero kombinowania, obwijania w bawełne, ubierania w ładne słowa. Całkowita autentyczność. Może przez zamieszkiwanie wśród mieszkańców Afryki zaszczepiły się w nim takie pozytywne cechy, które na ogół trudno spotkać?

Mimo tych wszystkich wspaniałości, Pani Beato, straciłam go. I wydaje mi się, że przez te noce. Żadna szanująca się kobieta nie robi przecież takiego numeru, żeby iść z nieznanym facetem do łóżka (a może w swojej ocenie jestem zbyt surowa...?) Co mam powiedzieć na swoje usprawiedliwienie? Że chciałam przeżyć przygodę? Nie! Bo to był pierwszy tego rodzaju indcydent w moim życiu (proszę nie mylić z dziwictwem). Kompletnie mu się oddałam, popłynęłam za nim bo ujął mnie całym sobą. Dałam się ponieść, choć nie było w tym żadnej racjonalności. To było silniejsze. Sama nie wiem skąd się wzięło. Nigdy wcześniej nie czułam tak bardzo mocno siły chemii jak w tym przypadku. Sytuacja mnie przerosła.

Gdy sobie jednak uświadomiłam po tym wszystkim, co tak naprawdę musiał sobie o mnie pomyśleć, jak mnie odebrać... Osłabia mnie to, a wizja tego za jaką mnie uważa spędza mi sen z powiek. A uważać musi, mówiąc delikatnie za panienkę lekkich obyczajów. To jak się zachował, mówi samo za siebie:
Gdy się rozstaliśmy po ostatnim spotkaniu miał się odezwać. Nie zrobił tego. Po kilku dniach napisałam smsa, że brakuje mi jego spontaniczności, szalonych pomysłów. Cisza. Kilka dni później, już nie z żalem, ale rzeczowo zapytałam, dlaczego nie ma odwagi napisać mi wprost, że nie chce mieć ze mną kontaktu. Byłoby to z jego strony uczciwe, wyjaśniłam, a ja nie robiłabym z siebie idiotki. Odpisał, że nie może teraz rozmawiać. Że odwezwie się następnego dnia. Nie odpisałam mu (czy to był błąd???). A następnego dnia już od niego nie usłyszałam.

Czy to nie jest dowód na to, że to on potraktował mnie jako przygodę? Ta myśl bardzo mnie przygnębia i autentycznie boli. Zwłaszcza, że ze mną i facetami prawda jest zupełnie inna: relacje intymne były dla mnie zawsze czymś szczególnym. Nie zdarzyły się, dopóki nie poznałam dobrze człowieka i czegoś poważniejszego do niego nie poczułam. Ale przecież gdybym mu wyjaśniła, jak jest naprawdę (tzn. że nie praktykuję takich rzeczy) to pewnie i tak by nie uwierzył. To czyny są ważne, nie słowa.

Czy zastanawia się Pani dlaczego martwi mnie to, co on on mnie myśli? Dlatego, że nie mogę się pogodzić z tym, że tak się to zakończyło. Że poznałam człowieka, który dał mi całego siebie, a później z tym uczuciem zostawił. Dlatego, że to co, mogło być dla niego przygodą, dla mnie nie było. Dlatego że czuję za nim ogromną tesknotę i dlatego że chciałabym żeby ten człowiek był częścią mojego świata.

Czy myśli Pani, że warto walczyć? Ja zawsze wierzyłam w to, że to mężczyzna powinien walczyć o kobietę, a nie na odwrót. I nagminnie, z honorem i dumą podchodziłam do facetów, traktując ich przeważnie z góry. Trudno było mi się przełamywać, to zawsze oni musieli robić wszystko, żeby jakoś tam mnie zdobyć, tworzyłam jakby mur nie do przebicia. Tutaj także kieruję się dumą, choć uczucie i tęsknota są bardzo silne. Ale z kolei rozumem, zdaję sobie sprawę z beznadziejności tej sytuacji, którą przecież na własne życzenie stworzyłam.

A może chodzi o coś zupełnie innego. O to, że być może pomyślał, że jestem z kimś związana (gdy zapytał, to przyznałam, że pierścionek na palcu nie jest zaręczynowy, ale nie przyznałam wprost że z nikim nie jestem), może odczuwał, że 8 lat różnicy między nami to za dużo (byłabym ostatnią osobą, która z tego powodu mogłaby mieć kompleksy, ale nie wiem jak jest z nim). Sama nie wiem. Próbuję doszukiwać się jakiś racjonalnych powodów, irracjonalnych zresztą też.
Co Pani o tym wszystkim myśli? Czy mogę liczyć, na chociażby krótką opinię?

Droga Beato

Chyba najłatwiej pisze się prosto z serca, więc i niech taki będzie ten list.
Przede wszystkim chciałam Ci podziękować za to, że swoim pięknym życiem pokazujesz innym, że warto być, żyć, kochać i mieć marzenia. Wiem, że brzmi to banalnie i pewnie pisze tak każdy, ale cóż poradzić na to, że poruszasz tłumy
Wiesz, zastanawiam się (ponieważ sama się z tym nadal borykam a mam już 22lata) skąd w nas ludziach tyle autoagresji i nienawiści do samych siebie. Fakt, po części jesteśmy produktem społeczeństwa i wartości przez nie lansowanych (pieniądze, wieczna młodość, perfekcjonizm) które powodują iż wszyscy mniej czy więcej patrzymy na siebie przez pryzmat pozycji społecznej, tego co mamy a nie kim jesteśmy lub kim chcielibyśmy być (a np nigdy nie będziemy). I wtedy pojawia się ból i może nawet autodestrukcja: jestem brzydka, głupia, beznadziejna i nie nadaję się do niczego i zasługuję co najwyżej na śmierć-skąd w człowieku takie myślenie? W jednym z rozdziałów swojej nowej książki piszesz iż wynika ono z niewłaściwego wychowania przez rodziców (bądź jak najdłużej dzieckiem i o nic się nie martw) i muszę się z tym zgodzić,to jednak jak temu wszystkiemu zaradzić? Niby jesteśmy tak cywilizowanymi społeczeństwami, a nie potrafimy nawet nauczyć naszych dzieci podstawowych rzeczy: odpowiedzialności, wiary we własne siły i zdrowego pozytywnego myślenia czy w ogołe MYŚLENIA (szkoła wręcz odmóżdza A później tak wielu z nas przechodzi katusze związane z niską samooceną, poczuciem własnej wartości i w ogóle chęci do życia, które
(życie) tylko rozczarowuje...

Nie winię swoich rodziców ani szkoły za to że mam skłonności autodestrukcyjne & depresyjne bo jestem świadoma iż sama wmawiam sobie złe rzeczy i pracować muszę nad sobą także sama, niemniej jednak z perspektywy czasu bardzo żałuję, że ani jedna ani druga instytucja nie nauczyła mnie podstawowej rzeczy do której są powołane: jak być silnym i odważnym człowiekiem. Ale wnioskując z tego, że i Ty-dzisiejsza kobieta sukcesu przechodziłaś przez to piekło mam gdzieś iskierkę nadzieii, że i dla innych osobowości autodestrukcjnych możliwe jest do osiągniecia to co i Tobie się udało: pokonanie siebie, pokochanie życia, stanie się wolnym i szczęśliwym człowiekiem, który potrafi spojrzeć z szacunkiem w lustro i niczego się nie boi ani życia ani śmierci, ani innych ludzi ani siebie...Jakie to właściwie uczucie? Pewnie nie do opisania-uczucie wolności i jakiegoś samospełnienia. Mam wrażenie, że w tym celu muszę ruszyć w świat, poznać go i siebie (właśnie, ile trzeba przeży żeby wreszcie poznać siebie i wiedzieć na co mnie stać, co jestem warta/y???)...może wreszcie wtedy autodestrukcyjny potwór zmieni się w wiernego przyjaciela;

Pozdrawiam ciepło

Julita

P.S. Jeszcze jedno pytnie zwiedziłaś praktycznie cały glob, powiedz, czy na świecie jest więcej dobra czy zła i jaki właściwie jest ten świat? Mój tata na to pytanie zawsze powzdychał a potem odpowiadał, że "świat jest piękny, tylko niektórzy ludzie bladzie"...